giant



Maar een lichte stimulans kan geen kwaad in Zijperspace.

lay lady lay



Bij gebrek aan tijd & een teveel aan slaap, zie ik mij genoodzaakt deze speurtocht naar 't juiste verhaal morgen voort te zetten. Ik hoop u lezer dan te kunnen vergasten aan 't waarom van dit nr.

Geniet intussen alvast van tonen uit een vroeger stadium van Zijperspace.

grijsaard (2)

Ik vervolgde m'n tocht weer. Na 2 dagen stilstand, dagen die slechts bestonden uit gedwongen bezoeken aan steden in de buurt & terugkeer naar 't Youthhostel, was ik weer onderweg over de South Downs Way. Heuvel op, weilanden passerend, overtrekkend, heuvel af, een enkele keer een blik werpend op de diepte van 't vergezicht.

Ver voor me uit liep een man. Van 100-en meters afstand zag ik zo af & toe z'n hoofd boven de onregelmatigheden van de Downs opdoemen. Die haal ik vast over 10 minuten in, dacht ik.
Hij slenterde, waarschijnlijk ook omdat-ie een hond bij zich had, zag ik terwijl ik dichterbij kwam. Met z'n wandelstok leek-ie de hond te gebaren waar te lopen. Welke kant ze op zouden gaan. & Vervolgens waren ze plots uit beeld verdwenen.

Ik zag 'm terug bij 't hek dat ik moest openen om 't weiland met koeien te kunnen betreden. Hij zat rechts van 't pad, ong 5 meter van me verwijderd. Vanwege 't prachtige panorama had men een boomstam tot bank uitgesneden & op de 1e rij kwa uitzicht gesitueerd. Verscholen naast 't pad. Ik moest 'm gedag zeggen om 'm op de hoogte te brengen van m'n aanwezigheid.
Hij keek met een voldane glimlach naar me op & groette terug. Ik zei dat 't voor mij misschien ook wel een goede plek was om ff tot rust te komen. Maar eigenlijk wilde ik 't moment van de confrontatie met de koeien nog ff uitstellen. M'n dapperheid bij elkaar sprokkelen.

Is dat niet Kingston on Lewes, informeerde ik bij 'm, hoewel ik 't antwoord al wist.
Hij bevestigde 't & vroeg waar ik vandaag vandaan kwam. Telscombe.
Dan moet dat daar Rodmell zijn, wees ik. Ja, & daarnaast Ilford. Daar heb je Beddingham.
We namen 't hele panorama door. Is dat Southease, vroeg ik. Nee, dat ligt om de hoek van de deze down.
Prachtig uitzicht over Lewes heb je hier, zei de man. Ben je daar wel 'ns geweest?
Ja, ik heb er eergister m'n schoen laten maken. Ik keek door m'n kleine verrekijkertje & zag 't kasteel wat dichter naar me toe komen. De man keek slechts met z'n bril & aaide ondertussen z'n hond.

Loopt 't pad hier nu naar beneden? Ik wees naar kleine stipjes van mannetjes die over een pad de down afrenden.
Nee, je moet 't pad volgen langs de helling, daar verderop moet je langs de volgende kam. Daar waar de koeien staan.
Ik moet gewoon de koeien volgen, zei ik, meer voor mezelf dan voor de man.

De man had een ontspannende werking op me. Ik pakte m'n rugzak op, opende 't hek & ging 't weiland met de koeien in. Verbaasd vond ik geen angst meer voor ze in m'n hoofd terug.
Ik zei de man gedag.
Nog een prettige wandeling, wenste hij me.
Ik wou dat ik zo de einder in kon kijken, dacht ik. Ik keek nog 1maal om & zag dat hij z'n blik reeds slechts daarop gericht had. Z'n hond lag nog steeds naast 'm. Ze waren beiden onverstoord gebleven, ondanks mijn passeren.

Slechts een rimpeling in 't water was zichtbaar in Zijperspace.

grijsaard (1)

Ik pas me gemakkelijk aan de gewoontes van een land aan. Vooral als er drank met zo'n gewoonte is gemoeid. 't Betekent in de praktijk dat ik bij openingstijd van een pub kan komen aanwaaien voor 't lessen van de dorst. Ik beschouw dat zelfs als een zeer belangrijke gebeurtenis indien ik reeds 10 km met volle bepakking over enkele heuvels heb afgelegd. 't Moment dat de noodzakelijkheid van 't vroegtijdig ledigen van een pint volledig tot me doordringt.

Ik was nogeneens de 1e die de 'garden' van de pub betrad om in de koelte van schaduw & lichte bries 550 ml real ale te nuttigen. Daar zat reeds een man op leeftijd tussen de glazen die verspreid over de tafels stonden, als herinnering aan de drukte van de avond ervoor. Z'n hond kwam me enthousiast vermoeid begroeten. & Liet zich meteen weer neervallen. Geveld door de hitte tijdens de wandeling, vertelde meneer.
Hij hield van wandelen, vertelde hij verder. Hij kende de hele buurt op z'n duimpje; elk wandelpad had-ie wel betreden.
Hij woonde dan ook in een prachtige omgeving om te wandelen, vond ik. Was-ie met me eens. Had ik de Seven sisters ook bewandeld?
Ja, maar volgens mij zijn 't er meer dan 7. Hij was er gister langs gevaren. Over 10 km hadden ze 5 uur gedaan.
Ha, dat klopt wel, zei ik, want er voer een boot met 2 zeilen ('that's all I know about sailing boats, that they can have more than just one sail,' voegde ik er aan toe) gelijk op met mijn vorderingen te voet.

In de zomer wandelde hij in de buurt van Seaport, de plaats waar-ie woonde; als 't kouder werd ging-ie verder weg. 't Liefst zo ver mogelijk, om andere culturen te leren kennen. Hij was afgelopen herfst in Peru geweest, vorig jaar China. Overal ter wereld vond-ie 't prachtig om te wandelen.
Mijn vader ging ook wandelen toen-ie gepensioneerd was, vertelde ik 'm. Hij heeft de pelgrimage naar Santiago de Compostella afgelegd. Nu gaat 't echter niet meer.
Hij kan niet meer wandelen?
't Wordt belemmerd door de ziekte van Parkinson.
God, hijzelf bofte maar, zei hij, hij wandelde nu alweer 10 jaar. Vanaf z'n pensionering. Elke dag zo'n beetje. Ik zou ook moeten proberen ver weg te komen. Je staat verbaasd wat je allemaal tegenkomt.
Ik ben bang dat mij dat niet lukt, zei ik.
Hoezo?
Ach, ik krijg na 2 weken al last van heimwee.
Oh, dan blijf je toch dicht bij huis. Dicht bij huis zijn er vaak ook genoeg dingen te zien. Als je maar 't eenvoudige waardeert.

We leegden onze pints & liepen ieder zijns weegs.

Zijperspace is niet ver van hier, besefte ik.

yellowhammer

Bovenop de Southdowns stond er een schaap buiten 't hek. Hij behoorde onmiskenbaar bij de omheinde kudde, want hij had 't zelfde rode kruis op z'n vacht geverfd. Ik zou 'm daar hebben laten staan, als niet tegelijkertijd van de andere kant een camera-team aan kwam lopen.
De cameraman wees naar een heg aan de andere kant van de kudde. Die kant moesten ze schijnbaar op, begreep ik zonder op gehoorsafstand te zijn. Maar de aandacht van de geluidsman, de lange stengel met microfoon droeg-ie met zich mee, werd afgeleid door 't schaap. Die hoorde daar niet, was gelijktijdig met mij z'n conclusie.

Met z'n 5-en stonden we ff later met de armen gespreid de schaap op te jagen. Of eigenlijk met z'n 4-en, want 1 moest 't hek openhouden, de rest van de kudde op afstand houden & zich zo min mogelijk angstaanjagend tegenover de bewuste schaap gedragen.
't Schept een band, wijdbenig & wijdarmig met z'n allen over de weilanden van de Downs bij de engelse kust een schaap opdrijven, zodat-ie zich weer bij z'n kudde voegt. 't Is in een poep & een zucht gebeurd, maar die enkele 10-tallen seconden van nadenken, impulsief reageren & op elkaar inspelen, doen je beseffen dat je ff een gesprekje met elkaar wilt hebben.

Wat of ze van plan waren te gaan filmen, informeerde ik. In dat hegje, bosschage was misschien een betere omschrijving, zou zich een 'yellowhammer' bevinden, vertelde de cameraman. Je kon 'm regelmatig horen. Hij tilde daarbij z'n vinger op, in afwachting van 't geluid.
'Oh, dat "triiiiiiiiitikketikketikketikketikketikketik", bedoel je?' vroeg ik.
Ik had 't net daarvoor voorbij horen komen. Door z'n aandacht voor de bosschage was 't geluid me opgevallen.
'Precies,' zei hij, 'je hebt er verstand van?'
Ik stond eerder verbaasd over m'n vermogen 't geluid van de vogel te kunnen imiteren. Ik zag m'n jongste broer voor me die met gemak vogelgeluiden kon nafluiten ('Moet je horen. Daar tussen de bomen.' Marc wees naar iets tussen de takken, iets wat niet te zien was. 'Fllluuwiiiiiiiiiiiiettt rrrrriiieewiiiiieet' floot-ie na. & Ik maar staren naar 't geluid, dat ik niet thuis kon brengen).

Waar ik vandaan kwam?
Uit Amsterdam. Ik zeg nooit 'Holland' of 'the Netherlands'. Ik heb liever dat ze meteen kunnen plaatsen wáár in Nederland. Levert meer gesprek op, hoewel ook vooroordelen, ook meer animositeit.
Daar was de cameraman geweest toen-ie jong was. Dat was inmiddels lang geleden.
'Dat is te zien,' grapte ik om z'n grijze haren.
'Je dacht zeker dat we zouden geloven dat 't vorig jaar was?' De geluidsman pakte z'n collega nog ff harder aan.
Maar de cameraman moest binnenkort toch weer 'ns naar Nederland. Er was een mooi natuurgebied in Flevoland, wist-ie.
'Jullie hebben 't zelf gecreëerd, maar de per ongelukke natuur zo gelaten.'
'De Oostvaardersplassen?'
Daar moest-ie toch 'ns heen gaan om opnames te maken, als-ie in Nederland was.

Ze moesten nu toch 'ns aan de gang met de yellowhanger. 't Was niet gemakkelijk zo'n vogel te vinden. Zeker niet om 'm in 't vizier te krijgen.
'Hoor,' zei de cameraman weer, z'n vinger bewoog mee op 't ritme van 't getik. Hij zag de vogel niet; hij hoorde 'm zien, zoals m'n broer deed toen. Z'n camera gebruikte hij blijkbaar om andere mensen te laten zien wat hij ervaarde.
Ze pakten alle 4 hun spullen op om richting bosschage te lopen. 't Zou zeker een uur gaan duren voordat ze de juiste opstelling hadden gevonden, vertelden ze me nog. & Dan was 't nog maar de vraag of de vogel wilde doen wat zij wilden.
Ik pakte mijn rugzak ook weer op. 1st Nam ik nog wat slokken water; 't zou een lange afdaling worden in de hitte.

50 Meter verder hield ik stil. Een vogeltje vloog me voorbij & ging schuin voor me zitten in de afscheiding voor 't vee. Geen geluid. 't Keek me aan, met een hijgende snavel. Ik had geen verrekijker nodig, geen bril zelfs. 't Gaf een gratis presentatie van zichzelf op een afstand van nog geen 2 meter. Zonder geluid.
Ik had nog nooit een yellowhammer gezien, ik had tot vandaag er zelfs nog nooit van gehoord, maar ik wist 't zeker.

't Was een hete dag in Zijperspace, leek de vogel 't met me eens.

diarree

't Zouden de olijven kunnen zijn, suggereerde ik later in de ochtend. Nee, want Hugh had er ook van gegeten & die had nergens last van.
Misschien te veel olie. Olijven met olie, een salami doordrenkt van 't vet; dat waren m'n darmen wellicht niet gewend.
Nee, 't water kon 't niet zijn. 't Water op Merton Farm gebruikte ik slechts om me mee te wassen. Geen enkele slok ging door m'n keel. Daar had ik amsterdams leidingwater voor meegenomen.

Ik was net een etmaal in Engeland & ik bracht 't grootste gedeelte van de tijd door op 't toilet. Terwijl iedereen sliep, toen iedereen was opgestaan, toen men aan 't ontbijt begon (ik wilde er liever niet aan denken), toen de voorbereidingen op de 2e dag van 't festival plaatsvonden, op 't moment dat 't festival heropende: ik was onderweg naar, gezeten op, terugkerend van 't toilet.

Ik hou niet van de engelse wc-potten. 't Komt rechtstreeks in 't water terecht. Bespaart heel wat geuroverlast, maar veroorzaakt daarnaast behoorlijk wat gespetter. Waar ik eigenlijk zelf al mee bezig was. Ik liep aan 2 kanten leeg. Veel vocht zou de pot waarschijnlijk niet meer kunnen herbergen. & Net zo hard als dat 't er uit liep, had 't de neiging om tegen m'n billen terug te spetteren. Ik heb 't niet zo op die wc-potten.
Bovendien moest je 1st helemaal naar binnen, je naast de pot wurmen, voordat je de wc-deur kon sluiten. Ik stelde me er elke keer die dikke dame, deel van de festival-organisatie, bij voor. Hoe zou zij zich naar binnen wringen? Zou de ingang zelf wel toereikend genoeg zijn voor haar gestalte?

't Draaide om wc-papier. Ik maakte Gijs z'n wc-papier op. Die van mezelf was al snel niet meer dan een noodrantsoen. Ik moest op zoek naar nieuwe rollen. De festival-organisatie moest aangesproken worden.

Soms kwam er iemand naast me zitten. Hoorde ik 1st geschuifel op de gang (vooral 's ochtends vroeg heeft de mens geen zin om z'n voeten op te tillen), de piepende deur ging open, men betrad de nevenstaande toilet (ik zat altijd op dezelfde wc; zogauw ik op een bepaalde wc ga zitten, wil ik daar op terugkeren; hij is me vertrouwd, ik heb m'n bilafdruk er achtergelaten), & onder de afscheiding door zag ik sandaaltjes plaatsnemen.
'Zou dat die dikke dame zijn?' dacht ik dan & ik luisterde of ik kon horen dat ze dik was.
Pas dan viel de piepende deur dicht. Erg vervelend was dat, verontrustend; steeds dacht ik weer dat er iemand achteraan kwam. Ook als ik zelf een minuut daarvoor de piepende deur was doorgegaan. Hoorde ik de klap van m'n eigen schaduw, waarvan ik was vergeten dat-ie zo langzaam was.
Vervolgens bleef ik zitten totdat m'n buurvrouw, een enkele keer buurman, weer was vertrokken. Liefst poepte ik ook niet in haar/zijn aanwezigheid. Dat soort geluidjes zijn mij te intiem. Zeker in de toestand waar m'n darmen op dat moment in verkeerden.
Ik bleef dus zitten, in afwachting van een eenzaam moment om 't wc-papier te gaan hanteren. Een geluid van mezelf, van mij alleen, daar heeft niemand voor de rest iets aan. Ik vind 't prima als mensen horen dat ik m'n broek weer omhoog trek, 't geluid van een tingelende broekriem, 't kletteren van verschonend water in de wasbak, maar 't ritselen van wc-papier hou ik voor mezelf. Dat is van mij.

Ik had mezelf in de vinger gesneden. Terwijl Hugh op zoek was naar een pleister, stelpte ik 't bloeden door m'n duim in de mond te steken. De schuur van Merton Farm, waar 't festival gehouden werd, zat grotendeels aan m'n vingers. Daar liepen normaliter koeien rond. Of varkens. Een 10e van die vingers stopte ik in m'n mond. Om 't bloed weg te zuigen. Dat vuil moet er weer uit, maar daar dacht ik op dat moment niet aan.

Na 24 uur was de diarree over. Voldaan zag ik m'n avondmaaltijd de volgende ochtend m'n lichaam verlaten. Ik hief m'n hoofd vervolgens weer op. & Sloeg daarbij de wc-rol om. Die rolde onder de afscheidingen door naar enkele wc's verder.

Blote billen zijn ook privé in Zijperspace.

straks

't Heet een pedo-meter. 't Telt de passen die ik afleg. & Door zelf m'n gemiddelde pasafstand te meten & in te voeren, vertelt 't me ook hoeveel meters, kms, ik heb afgelegd. Hoe groot de daadwerkelijke afstand was, die ik op een dag afgelegd heb. Desnoods van meerdere dagen achter elkaar. Desnoods van m'n hele vakantie.
Als ik iemand vertel dat 't ding op m'n heup, vastgeketend aan m'n broekriem, een pedo-meter heet, wordt er minzaam tot bulderend gelachen.
''t Meet zeker de kinders die je onderweg misbruikt hebt?'

Ik gebruik 'm niet meer zoveel voor de afgelegde meters. Ik kijk meer hoe laat 't is. Hoelang ik nog kan doorgaan. Ik weet ondertussen wel hoeveel km ik per uur, per dag ong afleg. 't Klokje is belangrijker geworden. Bij de volgende vakantie heb ik die ook niet meer nodig; kijk ik alleen nog maar naar de zon. Of voel ik hoe warm 't is.
Meestal raadpleeg ik 'm aan 't eind van de dag. Als de vermoeidheid gaat toeslaan & ik wil weten wat nog haalbaar is. Misschien moet ik nog boodschappen doen in 't volgende dorp; misschien moet ik maar in dit dorp blijven.

De afstanden zijn niet meer zo belangrijk. Ik merk 't eindelijk bij mezelf. Ik kan 2 dagen stilzitten, zonder de dwangmatige roeping 't pad zo snel mogelijk te beëeindigen. Af & toe ben ik de heuvels aan 't tellen, vooral als 't kliffen zijn die 'The seven sisters' worden genoemd. & Ik bij nr 8 weer een hoogte voor me zie oprijzen. Soms tel ik de plekken waar ik had kunnen genieten van schaduw, & besluit ik toch door te douwen. Bovenop de top is 't nou 1maal mooier uitrusten. Daar staat ook vast meer afkoelende wind. Een enkele keer sla ik aan 't calculeren met de mogelijke nachtelijke verblijfplaatsen. Wat is nog haalbaar; wat is nog efficiënt? & Ik besluit nog 1 klein stukje door te lopen.

Vandaag heb ik de pedo-meter veelvuldig gebruikt. Ik moest weten hoe 't ervoor stond. Ik moest weten of ik nog op tijd zou zijn; hoelang 't nog zou duren. Zittend in m'n stoel, in de underground, dan wel de eurostar, dan wel de trein brussel-amsterdam.
De afgelopen weken bestonden opeens niet meer voor me. Alle stappen die zich hadden opgeslagen in een tel, een xtra eenheid op de meter, deden er niet meer toe. Ik dacht slechts aan de tijd & wat daarmee haalbaar was. & Ik dacht aan de tijd die m'n pedo-meter straks zou aangeven. Op 't moment dat ik terug zou zijn. Op 't moment dat alles over zou zijn. Zonder dat ik op dat moment dacht aan wát er over zou zijn. Straks, daar ging 't me om, & of ik wel op tijd zou zijn voor straks.

Straks is alweer over in Zijperspace.